Страницы

вторник, 23 мая 2017 г.

Մի ծեր մարդ մահից առաջ իր մոտ է կանչում մի երիտասարդի՝ հերոսության մասին պատմություն պատմելու. պատերազմի ժամանակ նա օգնել է մեկին կենդանի մնալու: Նա այդ մարդուն ապաստարան է տվել, սնունդ ու պաշտպանություն: Այն մարդը, ում ինքը փրկել է,  երբ արդեն ապահով տեղում էր, որոշում է դավաճանել իր փրկարարին և մատնել նրան թշնամուն:
-Իսկ ինչպե՞ս փախաք, -հարցրեց պատանին:
-Ես չփախա, ես դավաճանողն էի,- ասաց ծերունին: Բայց պատմելով այս պատմությունը այնպես, որ կարծես ես եմ հերոսը՝ կարող եմ հասկանալ այն ամենը, ինչ արել է նա ինձ համար:

Այս պատվածքում ասվում է, որ ամեն ինչը իր ասելու ձևը ունի, և եթե մարդ չի կարողանում ճիշտ արտահայտվել, ապա նա չպետք է արտահայտվի: Կատակ պատմելը իր ձևը ունի, զայրանալը իր ձևը:


Комментариев нет:

Отправить комментарий