Страницы

вторник, 23 мая 2017 г.

Աֆրիկացի մի հեքիմ աշակերտի հետ անցնում էր ջունգլիներով: Չնայած իր ծերությանը՝ նա շատ արագ էր գնում, այնինչ երիտասարդ աշակերտը շատ անգամ էր ընկնում: Մոնթը ելնում է, կռվում, թքում դավաճան հողին և շարունակում հետևել իր ուսուցչին: Երկար ճանապարհից հետո նրանք հասնում են սուրբ վայրը: Բայց հենց կանգ են առնում, հեքիմը շրջվում է և վերադառնում այնտեղ, որտեղից սկսել են ճամփորդությունը:
-Դուք այսօր ինձ ոչինչ չսովորեցրիք, - հայտարարում է նորեկը հերթական անգամ գետին տապալվելուց հետո:
- Ես քեզ մի բան սովորեցրի, բայց դու դա չիմացար, - ասում է հեքիմը: Ես ջանում եմ սովորեցնել քեզ գործ ունենալ կենսական սխալների հետ:
-Ու ես ինչպե՞ս պետք է վարվեմ դրանց հետ:
-Այնպես, ինչպես քո՝ գետին տապալվելու հետ, - պատասխանեց հեքիմը: - Փոխանակ ընկած տեղդ անիծելու՝ դու, ավելի լավ է, փորձես պարզել, թե ինչն է քեզ ընդհանրապես հարկադրում ընկնել:

Այս պատվածքում ասվում է ,որ մարդը պետք է իր սխալների իմաստը գտնի և հաջորդ անգամ այն չկրկնի, ոչ թե անընդհատ այդ սխալ կրկնի և իրեն ցավ պատճառի:

Комментариев нет:

Отправить комментарий