Страницы

понедельник, 2 октября 2017 г.

02.10.2017

ՄԱՂԹԱՆՔ
Այս պատվածքում Մուշեղ Գալշոյանը ուզում է ցույց տալ, որ Կոմիտասն անտարբեր մարդ չէր: Նա տեսնելով, որ Տիգրանը լաց էր լինում, օգնեց նրան, նույնիսկ գիշերը չքնեց՝  լսելով Տիգրանի շնչառությունը: Կոմիտասը տարբերում էր մարդկանց երգելու ունակությունը և այդ երաժշտության բառերից հասկանում էր, թե այդ մարդը որտեղի բնակիչ էր, նույնիսկ եթե այդ երաժշտությունում նշվում էր , թե գրողը որտեղից է, նա միևնույն է,  պնդում էր իր ասածը: 



Աշունն է, անձրև
Անձրև է, գետինը  խոնավ է։ Տերևները ընկնում են՝  զարդարելով գետինը տարբեր գույներով։ Երկնքում չի երևում ոչ մի կենդանի էակ։ Բնությունը  թոռոմում է, ծիածանն  է երևում։ Աշունը իր տեղն է զիջում  ձմռանը։ Մարդիկ իրենց հագուստները փոխում են՝ դարձնելով ավելի տաք։ Երկինքն ամպած է, ամպրը քիչ նոսրանալով,  արևին են ցուցադրում մարդկանց։ Անձրևն իր կաթիլներով ջրում է բնությունը, փորձում թարմ պահել այն, բայց միևնույն է,  բնությունը թոռոմում է, կենդանիները  քուն են մտնում և վերջապես ձմեռն է գալիս ։

Комментариев нет:

Отправить комментарий