Страницы

понедельник, 5 ноября 2018 г.

Քերականություն

Ահա երևաց քաղաքի հայրը` քաղաքագլուխ Մաթևոս բեյը։
Ո՞ւր էիր երեկ` ամբողջ օրը։
Դիմացը՝ փողոցում էլեկտրական խոշոր լամպն է։
Ձորում ՝Բասուտա գետի մյուս ափին թառել են մի քանի տներ։
Ես ու որսորդ Անտոնը հենց հաջորդ կիրակի՝ առավոտ կանուխ բռնեցինք անտառի ճանապարհը։
Ընդարձակ սենյակը իր տիրոջ՝ քեռի Դավոյին մասին շատ բան էր ասում։
Ինքը՝ հայաստանցի Ավետիսն էլ չէր պատմում ընդհանուր հավաքից։
Շներից մեկը ցերեկով գողացել էր դուրսը՝ տակառի մեջ թրջոց դրած կաշին։
Մուխանը քրտինքը սրբելով տիրուհուց՝ տիկին Վարսենիկից հետո գովում է իր ապրանքը։
Իբրև զորականի՝ Վարդանին ժողովուրդը սիրում էր։
3. Լրացրու բաց թողած տառերը և կետադրիր.
Հեռվում՝ Վանա լճի ալ-ետող ջրերի վրա երևաց մի լաստանավ, որ հանդիսավոր դանդաղությամբ սահում էր դեպի Նարեկ գյուղը։ Լաստախելի մոտ ղեկաթիակըբռնած կանգնել էր ջլուտ մի տղամարդ, մոտ հիսուն տարեկան, արևից ու քամուց թրծված դեմքով ալեխառն մազ-մորուքով։ Թեև փչում էր սառը քամի, բայց նասովորականի պես վեր էր քշտել քաթանե վերնաշապիկի թևքերն ու անդրավարտիքի փողքերը և կկոցած աչքերով կենտրոնացած նայում էր Աղթամար կղզու ափինարթնացած վանականին։ Երևում է սրբատես վանականը համընդհանուր ուշադրության ու երկյուղալիության առարկա էր։ Փոքրիկ տղան որ նստած էր լաստի մեջ ևակնդետ հետևում էր հոր շարժումներին տարակուսած հարցրեց
-Հայրիկ այդ վանականը ճգնավո՞ր է։
Գրիգոր Նարեկացին է տղաս, ապաշխարհում է, թեև ամենասուրբ մարդն է աշխարհում։


Комментариев нет:

Отправить комментарий